ای همنشین ، ای همزبان ، ای وصله تن ، ای یادگار

                         روزهای خوب و شیرین ،چشمان ما چون برگکاج زیر

                          باران ، از اشکها گوهر نشان است . در پرده پرده چشم

                         ما چون ابر خاموش اشکی نهان است . ای همزبان ، ای

                         وصله تن ، ما آمدیم از دشتها از آسمانها ، بر اوج دریاها

                         پریدیم تا عاقبت اینجا رسیدیم . با من بمان شاید پس از این

                         یکدیگر را هرگز ندیدیم . یک لحظه رخصت ده سرم را بر

                         شانه ات بگذارم ای دوست ، تا بشنوی بانگ غریب های

                        هایم را . من با توام یا نه ؟... نمی دانم کجایم ؟ من دانم و تو

                        رنجی که در راه محبتها کشیدیم تو دانی و من عمری که در

                        صحرای محنتها دویدیم .

                          ای جان بیا با هم بگرییم ، شاید که دیگر از باغهای مهربانی

                         گل نچیدیم . ای جان بیا با هم بگرییم شاید از این پس یکدگر

                         را هرگز ندیدیم  . این انجماد بغض را در سینه بشکن ، از

                        شرم بگذر ، سر را بنه بر شانه ام چون سوگواران ، چشمان

                        غمگین را چنان ابر بهاران بارنده کن بر چهره ام اشکی

                        بباران ، آری بیا با هم بگرییم بر یاد یاران و دیاران .

                          ای همنفس ، ای همسخن ، ای دوست ای یار ، این لحظه تلخ

                        وداع است ، در چشم ما فریاد غمگین جدایی است. فردامیان

                       ما حصار کوه و دریاست ، ما خستگانیم ، باید کنار هم بمانیم

                         با هم بگرییم ، با هم سرود تلخ غربت را بخوانیم .

                         آخ درد عجیبی است یاران را ندیدن . رنج گرانی است بار

                         فراق نازنینان را کشیدن . اما چه باید کرد ای یار؟

                        این هم سرنوشتی است

                         *********************

                  چون مطالب سیاه افتاد مجبور شدم یه بار دیگه بزنم

                      ا ی همنشین ، ای همزبان ، ای وصله تن ، ای یادگار

                      روزهای خوب و شیرین ،چشمان ما چون برگکاج زیر

                       باران ، از اشکها گوهر نشان است . در پرده پرده چشم

                       ما چون ابر خاموش اشکی نهان است . ای همزبان ، ای

                      وصله تن ، ما آمدیم از دشتها از آسمانها ، بر اوج دریاها

                      پریدیم تا عاقبت اینجا رسیدیم . با من بمان شاید پس از این

                       یکدیگر را هرگز ندیدیم . یک لحظه رخصت ده سرم را بر

                      شانه ات بگذارم ای دوست ، تا بشنوی بانگ غریب های

                   هایم را . من با توام یا نه ؟... نمی دانم کجایم ؟ من دانم و تو

                  رنجی که در راه محبتها کشیدیم تو دانی و من عمری که در

                    صحرای محنتها دویدیم .

                    ای جان بیا با هم بگرییم ، شاید که دیگر از باغهای مهربانی

                   گل نچیدیم . ای جان بیا با هم بگرییم شاید از این پس یکدگر

                  را هرگز ندیدیم  . این انجماد بغض را در سینه بشکن ، از

                  شرم بگذر ، سر را بنه بر شانه ام چون سوگواران ، چشمان

                  غمگین را چنان ابر بهاران بارنده کن بر چهره ام اشکی

                    بباران ، آری بیا با هم بگرییم بر یاد یاران و دیاران .

                ای همنفس ، ای همسخن ، ای دوست ای یار ، این لحظه تلخ

                وداع است ، در چشم ما فریاد غمگین جدایی است. فردامیان

                ما حصار کوه و دریاست ، ما خستگانیم ، باید کنار هم بمانیم

                 با هم بگرییم ، با هم سرود تلخ غربت را بخوانیم .

                آخ درد عجیبی است یاران را ندیدن . رنج گرانی است بار

               فراق نازنینان را کشیدن . اما چه باید کرد ای یار؟

                این هم سرنوشتی است .

                      دوستان شاید این آخرین باری باشه که براتون مطلب مینویسم

                       آخه یه فکر دارم فقط دعاکنید که فکرم عملی بشه ازتون خواهش

                       میکنم برام دعا کنین ممنون به امید دیدار تو اون.................

                    خداحافظ همه  

                   ********************

          شهرامم امیدوارم با عشفت زندگی خوبی داشته یه چیز ازت میخوام

          اونم اینه که روز بعد از عروسیتون بیاید سر قبرم منتظرتم .......

         خداحافظ دوست دارم   

                      بگذار بميرم، پيش از اينکه نگاه هايمان با هم غريبه شوند.

                      پيش از اين که دست هايمان از گرماي عشق بگريزند.

                       پيش از اين که دل هايمان از تپيدن بماند.

                       پيش از اين که چشم هايمان مانده ي جاده هاي انتظار شوند.

                      پيش از اينکه در بي تو بودن لحظه هايم نيست شوم.

                     بگذار پيش از اين ها بميرم

                      بگذار بميرم، پيش از اينکه نگاه هايمان با هم غريبه شوند.

                      پيش از اين که دست هايمان از گرماي عشق بگريزند.

                       پيش از اين که دل هايمان از تپيدن بماند.

                       پيش از اين که چشم هايمان مانده ي جاده هاي انتظار شوند.

                      پيش از اينکه در بي تو بودن لحظه هايم نيست شوم.

                      بگذار پيش از اين ها بميرم

                 شناختنت بي گناهترين گناهم بود يافتنت بهانه دلم و خواستنت تيازم

                   با تو بودن آرزويم و تو را گم كردن پيدايش سراب بود

                  تو مانند پرستو آمدي و به دورترين ديار غربت رفتي

                  بي تو ثانيه ها تكراري شدند و آيينه چيزي جز سراب را نشان نمي دهد

                 و شقايق غريبي مي كند و جاده در انتظار مسافر است

                  و هنوز دلم بدون تو بهانه مي گيرد و من آرزوهايم را عاشقانه

                   زمزمه ميكنم  و منتظرت هستم

                از غصه اين درد ندانم چه كنم يا هست پناهي و ندانم چه كنم؟

                وز دل بيمارم هر دم تا ز سحر ز شوق روي بي تابت چه كنم؟

              چشم من شرم باد ، ز تو نظري با دل عشاق خويش ز دوريت چه كنم ؟

               گرچه وصال آغازگر روياي ما بود با مرگت زين سر آغاز چه كنم ؟

       من خسته ترین واژه ملموس غروبم کاش در این وسعت سبز یک نفر درد مرا میفهمید

               من خسته ترین واژه ملموس غروبم  کاش در این وسعت سبز

             یک نفر درد مرا می فهمید

           **************************

    همش تو فكر رفتني              ديگه نگات نمي كنم           

    خيلي ازت بي خبرم            ديگه صدايت نمي كنم           

    من تو رو خيلي دوس دارم    كيه كه اينو ندونه           

    دروغ مي گم اگه بگم           شبا دعات نمي كنم           

   تنهايي درد بديه                   تنهام و خيلي منتظر          

   تونيستي اما به خدا               شك به وفات نمي كنم           

   شعراي عاشقونمو                مي گم و پاره مي كنم           

     هم تو رو پيشم ميبينم         هم تماشات مي كنم           

     بازي شطرنج نگات         غرور شيشه ايم وشست           

      نمي شه عاشقت نبود        اخه كسي مثل تو نيست           

      نگاه به هيچ اسموني           بجز چشات نمي كنم            

      بگو گناه من چيه               كه بيخبر موندم ازت            

      مگه وقتي تو غم داري        گريه به جات نمي كنم            

      مگه خودم زندگيمو             ماه شبات نمي كنم            

      تالحظه اومدنت                    ستاره ها رو مي شمرم            

     عاشقي زندونه و من               فكر فرار نمي كنم            

      قهر و بهونه منو                   بذار به پاي عاشقي              

    محال تو كاري بگي                بگم برات نمي كنم 

شيشه اي ميشكند ....  يك نفر ميپرسد كه چرا شيشه شكست .... مادرم

ميگويد شايد اين رفع بلاست .... يك نفر زمزمه كرد .... باد سرد همچون

يك  كودك شيطان آمد شيشه پنجره را زود شكست ... كاش امشب كه

 دلم مثل آن شيشه مغرور شكست .....  عابري خنده كنان مي آمد ...

تكه اي از آن را برميداشت .... مرهمي بر دل تنگم ميشد ... اما امشب

 ديدم ....  هيچ كس، هيچ نگفت،غصه ام را نشنيد ... از خودم ميپرسم

آيا ارزش قلب من از شيشه پنجره هم كمتر است ؟  دل من سخت شكست

اما هيچ كس، هيچ نپرسيد چرا؟ ...

**********************

خيلي سخته

خيلي سخته که واسه کسي بميري ولي اون قبولت نکنه

خيلي سخته که عاشق کسي باشي ولي باهات نمونه

خيلي سخته که از پيشت بره . بره تا فرداهاي دور

خيلي سخته که عشقت بره سفر. که عشقت بدون تو بره سفر

خيلي سخته که عاشق باشي. عاشق بموني. عاشق زندگي کني. ولي

 مرده باشي

خيلي سخته که بميري. بميري بدون عشقت. با ياد عشقت. با روياي عشقت.

 با آرزوي عشقت

خيلي سخته که مجبور بشي با عشقت خداحافظي کني

خيلي سخته که دلت بشکنه. خيلي سخته که دلت بشکنه و تيکه هاي

شکسته اش لگدمال بشه.

خيلي سخته که باهات باشه ولي تو دلش جاي ديگه باشه

خيلي سخته که عاشق خنده هاي يکي باشي و برات نخنده

خيلي سخته که ديوونه ي چشاش باشي و ديگه نتوني چشاشو ببيني.

خيلي سخته که ديوونه ي چشاش باشي و مجبور شي قبول کني که چشاش

  ديگه مال تو نيست.

 خيلي سخته که بخواي قبول کني که چشاش از اول مال تو نبوده.

خيلي سخته که يه مدت طولاني به انتظار ديدارش باشي. بعد حتي خدا

هم نخواد ببينيش

خيلي سخته که حداقل واسه خداحافظي با عشقت کلي حرف آماده کني که

 بهش بگي.

 اما تو بهترين موقعيت برات بدترين وضعيت پيش بياد.

 و خلاصه زمين و زمان دست به دست هم بدن که نتوني هيچي بهش بگي.

خيلي سخته که بخواي وانمود کني عشقتو فراموش کردي و همه چيز تموم شده

ولي هر روز بيشتر عاشق عشقت بشي و همه چيز تازه شروع شده باشه.

خيلي سخته تو چشاي كسي كه تمام عشقت رو ازت دزديد و به جاش يه زخم

هميشگي

به قلبت هديه داد زل بزني و به جاي اينكه لبريز از كينه و نفرت باشي هنوز

 حس كني

كه دوسش داري

خيلي سخته دلت بخواد سرتو باز به ديواري تكيه بدي كه يه بار زير آوار

 غرورش همه وجودت له شده

خيلي سخته تو خيالت ساعتها باهاش حرف بزني ولي وقتي ميبينيش هيچ

 چيز بجز سلام نتوني بگي

خيلي سخته وقتي پشتت بهشه دونه هاي اشك گونه هات خيس كنه ولي

 مجبور باشي بخندي تا نفهمه كه هنوز هم دوسش داري

خيلي سخته گل آرزوهاتو تو باغ ديگه اي ببيني و هزار بار تو خودت

 بشكني و آروم زيرلب بگي  گل من باغچه نو مبارك

خيلي سخته...

من دلم سخت گرفته از این مهمانخانه مهمان کش روزش

تاریک

من از يك شكست عاشقانه برميگردم .بگذار همه براي اين اعتراف تلخ

سرزنشم كنند.شكست نه براي پنهان كردن

است و نه بهانه پنهان شدن .

مي گويند از صبح بنويس و از افتاب و من چگونه از خورشيد

بنويسم وقتي تمام وقت باران پنجره چشمانم را شسته است .

بي ستاره ام و زرد با طعم معطر پاييز كه حضورش تنها معجزه

 لحظه هاي تنهايي من است.

قيمت وفا شايد گران تر از ان بود كه من از عهده داشتنش برايم.

سقف اعتماد تعميري است .مدام چكه ميكند . اغوش ترانه ها

همچنان از عطر تو كه بايد پر باشد خالي است نميتوانم باورت كنم

نه رفتنت را و نه ماندنت را .

مهم نيست تمام سرزنش ها را مي پذيرم به بهانه تولد حقايق غم

انگيزي كه درد را به درد مي اورد و اتش را مي سو زاند .

اين دل ديوانه هميشه يك پادشاه مغرور حقيقي داشته است اگر

ترانه ها ثمره تخيل بود به جنون نميرسيد خلاصه غم سنگيني است

اگر سر نخواستن دلي دعوا باشد.

قرار بود حقيقت را بگويم اما سخت است. بي علاج است.دا نستنش 

كم كم ادم را مي كشد گريه شبانه مي اورد اما همين است . خبر

ناگوار و واقعي است او مرا دوست ندارد.

سكوت ميكنم تا به خاك سپردن اخرين خاكسترهاي ارزوي بر باد

رفته ام ابرومندانه باشدگريه ميكنم باشكوه بلند مثل اقيانوس .او

نمي شنود .

يك سوال ميماند براي پرسيدن از كسي كه بي پاسخ ترين سوال فكر

اشفته من است: 

چي كار كرد اين دل سادم              كه از چشم تو افتادم؟

تو را با تك تك تارهاي روحم احساس كردم .... بي آنكه بدانم

زمختي وجودت براي چيست ؟!!

عشقت را عزيز مي شمردم .... بي آنكه بدانم معناي عشق چيشت؟!!

با آوازت همصدا شدم بي آنكه .... بدانم دستگاه خواندنت چيشت؟!!

شعرهايت را روي قلبم گذاشتم .... بي آنكه بدان از براي كيست؟!!

دستهايت را غرق بوسه مي كردم .... بي آنكه بدانم لرزش دستانت

براي چيست؟!!

و حتي تركت كردم .... بي آنكه بدانم دليليم از رفتن چه بود!!!

*************

ديشب دلم را به مسلخ عشق بردم تا به جرم محبت به دارش بياويزم

ديشب، شب توفيق عشق و وفا بود، و من با نگاههاي سرد و يخ زده

به خون نشستن شقايق را بدرقه كردم

ديشب چشمهاي غرق به خون را كه بر كوير گونه ام جاري بود با

خنجر محبت شكافتم و زخمش را نمك زدم

ديشب طابوت احساسم را بر دوش عاشقان به خاك سپردم

و امشب مرده اي متحركم

وقتي تو رو دوست دارم،حاضرم جون فدات كنم

        حاضرم دنيا رو بدم،فقط يه بار نگات كنم

وقتي كه تو تو قلبمي حاظرم دنيا بد باشه

        فقط اوني كه عشقمه،عاشقي رو بلد باشه

حاضرم كه بگذرم از دوستاي امروز و قديم

       اما صداشو بشنوم،شب از ميون دو تا سيم

حاضرم قلب من باشه پيش چشاي تو گرو

       فقط خدا نكرده اون يه وقت بهم نگه برو

حاضرم حرف قانونو،ساده بذارم زير پام

      به حرف اون گوش كنم و به حرف قلب با وفام

حاضرم جونمو بدم،يه خار نره توي دسات

      حتي يه ذره گرد و خاك تو معبد چشات نره

حاضرم كه بگذرم از اسم و شهرت و آبرو

      مهم نباشه كه كسي نخواد بشينه روبروم

حاضرم هر چي بشنوم حتي اگه سرزنشه

      به خاطر اون كسي كه خيلي برام بارزشه

حاضرم هر زوز سر تو به آدما دعوا كنم

     غرورمو بشكنم و باز خودمو رسوا كنم

حاضرم هر چي بجز اونو ساده فراموش بكنم

       پشت سرم هر چي ميگن چيزي نگم،گوش بكنم

حاضرم كه بگذرم از دين و مقررات و درس

      وقتي كسي رو دوست دارم،معني نميده ديگه ترس

گاه يك لبخند آنقدر عميق مي شود كه گريه مي كنم

گاه يك نغمه آنقدر دست نيافتني مي شود كه با آن زندگي مي كنم

گاه يك نگاه آنقدر سنگين مي شود كه چشمهايم رهايش نمي كند

گاه يك عشق آنچنان ماندگار است كه فراموشش نمي كنم

گاه آنقدر دوستت دارم كه نمي خواهم تركت كنم

موقعي كه مي خواستمت، ميترسيدم نگات كنم

موقعي كه نگات كردم، ترسيدم باهات حرف بزنم

موقعي كه باهات حرف زدم، ترسيدم نازت كنم

موقعي كه نازت كردم، ترسيدم عاشقت بشم

حالا كه عاشقت شدم، ميترسم از دستت بدم

بگو كه ميموني پيشم ...

چقدر خوبه وقتي ميبيني اون چيزي كه بهش شديداٌ نياز داري

 رو پيدا كردي .

چقدر سخته وقتي هيچ تضميني وجود نداره كه اونو واسه هميشه

 داشته باشی

مي خواستم بهترين چيزم را تقديمت كنم اما نتوانستم ،

 چون نمي تونستم خودت را به خودت هديه دهم

**********

تو را جز سختي راهت غمي نيست

                    درون كوله بارت ماتمي نيست

شكسته بغض مغرورم مسافر

                  بدان دوري ز تو درد كمي نيست

*******

بگو كه دلدارت منم          يار وفادارت منم

بگو تو راه عاشقي          هميشه غمخوارت منم

بگو كه فرهادم تويي        حالا كه شيرينت منم

تنها اشاره اي بكن            تا دل به در يا بزنم

تو مي داني دليل حاجتم را

غمم را،گريه ام را،حاجتم را

              غريبم بي تو اي ليلاي تقدير

              بيا بشكن سكوت غربتم را

نگاه انتظارم بي تو ابريست

خيال بي قرارم بي تو ابريست

                قسم بر حرمت آيينه و گل

               هواي روزگارم بي تو ابريست